Een simpel boek veranderde haar leven ingrijpend. Ze kreeg de kunst van het leven onder de knie. Lees hoe Martine uit een moeilijke situatie krabbelde en weer van het leven leerde houden.
Dit gastartikel is geschreven door Martine Mussies. Naast vaste bezoeker op soChicken is zij oprichter en eigenaar van Encore!Magazine, het jongerentijdschrift over klassieke muziek.
Het leek wel een sprookje
Mijn leven leek een sprookje: een knappe man, drie schattige
zoontjes, een mooi groot huis aan de rand van het bos en een
muzikale carrière waar anderen jaloers op waren.
Maar achter die façade ging alles mis: mijn partner werd agressief, bleek vreemd te
gaan en pikte het niet dat ik zo’n warme band met zijn zoontjes kreeg, omdat hij die niet had. Ik liep vast op het conservatorium. Doordat
ik niet bij de standaardweg paste lukte het me steeds minder goed mijn
liefde door te geven. Ik was onrustig, wanhopig en ongelukkig.
Een straaltje zonneschijn
Op zoek naar wierook om me te kalmeren liep ik een spirituele
boekwinkel binnen. Vanuit de kast leek het alsof er een boek licht
gaf, een straaltje zonneschijn lichtte het letterlijk uit. Een bekende
illustratie van Escher op de kaft, van twee handen die elkaar tekenen.
De titel? “Je leven als kunst” door componist Robert Fritz. In de
winkel weet ik nog dat ik opgelucht begon te zuchten en te lachen toen
ik het boek doorbladerde. “Laat die wierook maar zitten.”
De levenskunst in de praktijk brengen
In dit boek laat Fritz namelijk zien hoe de menselijke geest
functioneert in het creatieve proces en hoe je het leven zelf als
kunstwerk gestalte kunt geven.
Het doorbreekt de status quo en geeft bevrijdende inzichten, die heel revolutionair maar tegelijkertijd ook heel nuchter en ‘gewoon’ zijn. Na het lezen bracht ik deze levenskunst
stapje voor stapje steeds steeds meer in de praktijk. Ik besloot over
te stappen naar andere muziekopleidingen en begon een eigen
muziektijdschrift voor jongeren: Encore!Magazine.
Langzaam begon alle energie weer te stromen. Op een zelfs voor mij
onverwacht moment liep ik weg bij mijn partner en ik begon een nieuw
leven in Utrecht. “De stad die je dromen ondersteunt” – zoals Arthur
Japin zegt. Hij heeft gelijk.
Nu vind ik het vanzelfsprekend
We zijn nu drie jaar verder en bij het inpakken voor mijn verhuizing
naar Rusland kwam “Mijn leven als kunst” voor het eerst sinds lange
tijd weer uit de kast. Ik heb het herlezen en hoewel ik het nog steeds
prachtig vind, sta ik verbaasd dat dit boek destijds zo’n eye-opener
voor me was.
Nu vind ik alles erg vanzelfsprekend, ja, natúúrlijk volg
je je intuïtie en doe je wat je hart je ingeeft en nee, natúúrlijk kun
je liefde niet beredeneren of uitleggen.
De levenskunst die ik destijds zo bewonderde in Robert Fritz, bewonderen anderen nu in mij.
De weg van de minste weerstand
Het boek ‘Je leven als kunst’ is helaas niet meer verkrijgbaar in de boekhandels. Wel kun je het nog vinden in bibliotheken en tweedehands boekenzaken.
In zijn nieuwe boek, ‘De weg van de minste weerstand’, behandelt Robert Fritz echter de kunst van het leven in nog meer detail. Klik hieronder voor meer informatie over dit boek.
De weg van de minste weerstand
Robert Fritz
| Tweet |
4 Reacties op Je Leven als Kunst
Jammer; naar mijn smaak is de inhoud van het boek onvoldoende beschreven waardoor ik niet word getriggerd om op zoek te gaan naar het boek. Ik weet wel dat het voor Martine heeft geholpen!
Ik ken het boek niet Martine, maar de achterliggende gedachte wel natuurlijk..eigenlijk is het iets wat je allemaal wel weet, en als kind al deed…maar door onze maatschappij raak je het al gauw kwijt.. dan moet er eerst weer eens iets op je pad komen wat je werkelijk doet beseffen waar het bij leven om gaat…en wara jij dan staat…
Goed artikel
grts
frieke
Indrukwekkend stuk.. ik wordt zeker wel getriggerd om op zoek te gaan naar het boek en ben het eens met frieke, we weten het allemaal ergens wel maar vergeten het ook, soms..
Soms moet je je bril opzetten om een open deur te vinden
Niks mis mee, jezelf herinneren aan iets wat eigenlijk normaal is of zou moeten zijn.
@Suzan: heb het idee dat het niet zozeer gaat om het boek, maar om het terugvinden van jezelf. Gezien Martine het achteraf ook niet zo’n heel bijzonder boek meer vond, lag het ws. meer aan haar situatie en state of mind dan aan het boek zelf. Alles kan een mens helpen, als je er op een gegeven moment maar voor open staat. Denk ik tenminste.